zondag 25 januari 2009

Zijdelinck

Vandaag raast weer een kanaalrat over onze contreien, al gaat het deze keer toch eerder om een kleintje, een kanaalratje, dus. Een kanaalrat is een stormdepressie die boven de Atlantische Oceaan tot ontwikkeling komt en zich door het Kanaal perst. Eenmaal boven de Noordzee kan het weerfenomeen dan op zee voor flinke stormen zorgen en boven land voor hevige rukwinden en veel neerslag.

Zelf trotseer ik deze kanaalrat langs het Zijdelinggeleed ten noorden van Diksmuide. Het Zijdelinggeleed is een onbevaarbaar waterloopje dat, voor het via het sluizencomplex in Nieuwpoort in de Noordzee terecht komt, verschillende polderdorpjes passeert en nu en dan van naam verandert. In Vladslo krijgt het vaartje de naam Molenbeek; in Beerst Zijdelinggeleed en in Keiem Vladslovaart.

De vaart wordt al vermeld op 15de eeuwse kaarten. Waarschijnlijk kreeg het stroompje de naam 'Zillinghe' , 'Zijdelinck' of 'Zijdelinggeleed' omdat het in Vladslo naast de Handzamevaart loopt.

In Keiem stroomt de Vladslovaart dan weer rakelings langs de IJzer. Het is in die buurt - tussen Schoorbakkehoeve en de Oostendestraat dat ik deze foto's nam.


Posted by Picasa

zondag 11 januari 2009

IJspret op de Blankaart


Vorig weekend was het al van dat, maar deze dagen kon de pret echt niet stuk: honderden mensen waagden zich op de ijsvlakte van de Blankaartvijver in Woumen.
Bij metingen werd woensdag 7 januari vastgesteld dat het ijs niet dik genoeg was. Een politieverordening verbood dan ook het betreden van natuurijs op het grondgebied van de stad Diksmuide. Omdat het de dagen erna weer flink voor, kwam er op vrijdag 9 januari een update. Uitzonderlijk mocht iedereen dan toch op het ijs van de Blankaartvijver, de vijver van Esen-Kasteel en de ondiepe slootjes van de Rhille, van zonsopgang tot zonsondergang en op voorwaarde dat het ijs minstens 12 centimeter dik is. Hét nieuwe sein voor schaats- en glijpret in de IJzervallei.
Auto's werden achtergelaten in de Zuidbroekstraat. Vandaar ging het te voet, met schaatsen, slee, per fiets, billenkar... richting Blankaartvijver. Zelf ging in het immense bevroren wetland op zoek naar de plekjes zonder al te veel drukte, kwestie van de unieke sfeer van dit desolate ijslandschap goed tot mij door te laten dringen.